Na budowę domu rzadko potrzeba jednej partii kruszywa. Inny materiał trafia pod posadzkę, inny do drenażu, a jeszcze inny tworzy podbudowę pod przyszły podjazd. Dlatego odpowiedź nie zaczyna się od podania liczby ton, lecz od rozpisania wszystkich warstw. W BET-POL pokazujemy, jak zrobić to poprawnie i nie pomylić objętości po zagęszczeniu z ilością, którą trzeba zamówić.
Dwa budynki o takiej samej powierzchni mogą wymagać różnych ilości materiału. Znaczenie mają fundament, warunki gruntowe, powierzchnia podjazdu, instalacje oraz możliwość wykorzystania gruntu z wykopu.
Najwięcej kruszywa często pochłania nie sam budynek, lecz przestrzeń pomiędzy ścianami fundamentowymi, wymiana słabego gruntu oraz nawierzchnie wokół domu. W przypadku płyty fundamentowej układ warstw wygląda inaczej niż przy tradycyjnych ławach. Nie wolno więc przyjmować wskaźnika typu „jedna tona na metr domu” bez analizy projektu.
Przed sporządzeniem zestawienia warto rozdzielić materiał przeznaczony na:
Każdą pozycję liczy się osobno, ponieważ różnią się rodzajem kruszywa, wymaganą grubością, sposobem zagęszczania i gęstością nasypową.
Dokumentacja zwykle określa geometrię warstw w metrach i centymetrach. Sprzedaż oraz transport kruszywa mogą być natomiast rozliczane w tonach. Próba rozpoczęcia obliczeń od masy prowadzi do błędów, jeżeli nie znamy objętości i gęstości konkretnego materiału.
Podstawowy wzór na regularną warstwę wygląda następująco:
objętość po zagęszczeniu = długość × szerokość × grubość
Wszystkie wartości muszą być zapisane w metrach. Warstwa o grubości 20 cm ma więc 0,20 m. Jeśli powierzchnia pod posadzką wynosi 100 m², a projektowana grubość zasypki to 35 cm, potrzebna objętość po zagęszczeniu wynosi:
100 × 0,35 = 35 m³
Nie oznacza to jeszcze, że wystarczy dostarczyć dokładnie 35 m³ luźnego materiału. Kruszywo podczas rozkładania i zagęszczania zmniejsza swoją objętość. Ilość dostarczona musi więc uwzględniać tę zmianę oraz ewentualne lokalne nierówności.
Kruszywo na samochodzie lub hałdzie zawiera więcej wolnych przestrzeni niż prawidłowo wykonana warstwa. Po przejazdach zagęszczarki ziarna układają się bliżej siebie, dlatego z 10 m³ luźnego materiału nie powstaje 10 m³ gotowej podbudowy.
Do szacunku można zastosować wzór:
objętość do zamówienia = objętość projektowa × współczynnik zwiększający
Na etapie kosztorysowym spotyka się współczynniki w przybliżeniu od 1,10 do 1,25. Nie jest to jednak stała wartość ani wymaganie normowe. Rzeczywista różnica zależy od uziarnienia, kształtu ziaren, wilgotności, sposobu składowania, grubości rozkładanych warstw i użytego sprzętu. Najlepiej ustalić wartość na podstawie danych dostawcy, doświadczeń wykonawcy albo odcinka próbnego.
W opisanym wcześniej przykładzie, przy roboczo przyjętym współczynniku 1,18, należałoby przewidzieć:
35 × 1,18 = 41,3 m³ luźnego kruszywa
Współczynnika zwiększającego ilość do zamówienia nie należy mylić ze wskaźnikiem zagęszczenia warstwy. Wskaźnik zagęszczenia jest parametrem kontrolnym odnoszonym do gęstości uzyskanej w badaniu laboratoryjnym, na przykład metodą Proctora. Dodanie 18 procent materiału do obliczeń nie dowodzi, że warstwa została prawidłowo zagęszczona.
Do przeliczenia potrzebna jest gęstość nasypowa materiału w stanie, w którym jest sprzedawany:
masa = objętość luźna × gęstość nasypowa
Nie należy używać gęstości samej skały. Gęstość materiałowa ziaren i gęstość nasypowa całego kruszywa to różne wielkości. Ta druga uwzględnia przestrzenie pomiędzy ziarnami i zależy również od wilgotności oraz uziarnienia.
Jeśli w przykładowym obliczeniu dostawca podaje gęstość nasypową 1,65 t/m³, masa 41,3 m³ wyniesie:
41,3 × 1,65 = około 68,1 t
Wartość 1,65 t/m³ jest założeniem przyjętym wyłącznie do pokazania działania wzoru. Nie wolno stosować jej automatycznie do piasku, żwiru, grysu i mieszanek o ciągłym uziarnieniu. Gęstość trzeba potwierdzić dla zamawianego materiału.
Rodzaj i grubość warstw powinny wynikać z projektu konstrukcyjnego oraz rozpoznania gruntu. Jeżeli podłoże jest słabe, nawodnione albo niejednorodne, samo dosypanie większej ilości przypadkowego kruszywa nie rozwiązuje problemu. Zakres wymiany gruntu oraz sposób odbioru warstw powinny zostać określone przez projektanta lub geotechnika.
Przy ławach fundamentowych znaczna ilość materiału może być potrzebna do zasypania przestrzeni pomiędzy ścianami fundamentowymi. Objętość liczy się na podstawie wewnętrznej powierzchni i średniej wysokości zasypki. Od wyniku odejmuje się duże elementy zajmujące przestrzeń, a dodaje lokalne pogłębienia wynikające z rzeczywistej geometrii.
Przykładowo wnętrze fundamentów o powierzchni 105 m², zasypywane na średnią wysokość 40 cm, wymaga geometrycznie:
105 × 0,40 = 42 m³ zagęszczonej warstwy
Materiał powinien być rozkładany i zagęszczany etapami. Wysokość pojedynczej warstwy zależy od rodzaju kruszywa, wilgotności, urządzenia i wymagań projektu. Wysypanie całej objętości jednocześnie, a następnie zagęszczenie wyłącznie powierzchni może pozostawić głębiej luźne strefy, które po czasie osiądą.
Najpierw obliczamy powierzchnię, a następnie mnożymy ją przez łączną grubość projektowanych warstw z kruszywa. Każdą warstwę warto jednak zestawić osobno, jeśli ma być wykonana z innego materiału.
Podjazd o długości 20 m i szerokości 3 m ma powierzchnię 60 m². Jeżeli projekt przewiduje 25 cm podbudowy po zagęszczeniu, jej objętość wynosi:
20 × 3 × 0,25 = 15 m³
Przy roboczym współczynniku 1,20 do zamówienia wychodzi 18 m³ materiału. Jeżeli potwierdzona gęstość nasypowa wynosi przykładowo 1,70 t/m³, odpowiada to 30,6 t. Obie wartości pomocnicze muszą zostać zweryfikowane dla wybranej mieszanki.
Grubości podbudowy nie należy dobierać na podstawie samej powierzchni. Znaczenie ma kategoria ruchu, masa pojazdów, nośność podłoża, poziom wody, odwodnienie i rodzaj nawierzchni. Inna konstrukcja wystarczy pod dojście piesze, a inna jest potrzebna tam, gdzie regularnie przejeżdża samochód dostawczy lub pojazd asenizacyjny.
Wymagania GDDKiA dotyczące mieszanek niezwiązanych pokazują, że określenie „kruszywo na podbudowę” jest zbyt ogólne bez znajomości parametrów materiału i warunków jego pracy.
W drenażu potrzebny jest materiał przepuszczalny, pozbawiony nadmiernej ilości drobnych cząstek, które mogłyby ograniczać przepływ. Często stosuje się płukane kruszywo o pojedynczej frakcji, ale jego rozmiar powinien wynikać z projektu systemu, rodzaju rury, warunków gruntowych i przyjętej warstwy filtracyjnej.
Objętość obsypki można policzyć z przekroju wykopu:
objętość = długość drenażu × pole przekroju wypełnianego kruszywem
Jeżeli odcinek ma 40 m długości, a średnie pole przekroju obsypki wynosi 0,08 m², potrzeba geometrycznie 3,2 m³ kruszywa. Odliczenie objętości rury przy małej średnicy zwykle nie zmienia istotnie zamówienia, lecz przy większych instalacjach warto je uwzględnić.
Samo wsypanie żwiru do wykopu nie tworzy jeszcze prawidłowego drenażu. Znaczenie mają spadek, miejsce odprowadzenia wody, warstwa filtracyjna, zabezpieczenie przed zamuleniem i możliwość kontroli instalacji. Drenaż wykonany bez rozpoznania warunków wodnych może nie pomóc, a w niektórych sytuacjach nawet skierować wodę w niepożądane miejsce.
Dla chodnika lub tarasu sposób liczenia jest taki sam jak dla podjazdu. Powierzchnię mnożymy przez grubość każdej warstwy po zagęszczeniu. Jeżeli chodnik ma 25 m², a warstwa kruszywa 15 cm, otrzymujemy:
25 × 0,15 = 3,75 m³ po zagęszczeniu
Przy współczynniku 1,18 daje to około 4,43 m³ luźnego materiału. Jeżeli nawierzchnia ma nieregularny kształt, najlepiej podzielić ją na prostokąty, trójkąty lub odcinki o zbliżonej szerokości. Wyniki sumuje się przed dodaniem zapasu.
Zapis d/D określa dolny i górny wymiar sit używanych do opisania frakcji. Mieszanka 0/31,5 zawiera ziarna od drobnych do większych. Dzięki ciągłemu uziarnieniu może dobrze się klinować i zagęszczać, dlatego odpowiednio dobrane mieszanki tego typu są wykorzystywane w podbudowach.
Kruszywo 2/8 nie zawiera najdrobniejszej frakcji w takim zakresie jak mieszanka 0/31,5. Może być stosowane między innymi w wybranych warstwach przepuszczalnych, podsypkach lub systemach brukarskich, zależnie od projektu i rodzaju kruszywa. Żwir 8/16 tworzy większe wolne przestrzenie i bywa wykorzystywany w drenażu, odwodnieniach lub zagospodarowaniu terenu.
Nie są to materiały zamienne. Samo oznaczenie frakcji nie informuje również o odporności na rozdrabnianie, mrozoodporności, zawartości pyłów, nasiąkliwości, kształcie ziaren ani pochodzeniu kruszywa. Norma PN-EN 13242+A1 opisuje właściwości kruszyw stosowanych w materiałach niezwiązanych i związanych hydraulicznie, natomiast PN-EN 13285 określa wymagania dla mieszanek niezwiązanych używanych między innymi na powierzchniach przeznaczonych do ruchu.
Wniosek jest prosty: na warstwę konstrukcyjną wybieramy materiał o wymaganych właściwościach, a nie dowolny produkt o zbliżonym rozmiarze ziaren.
Rozważmy uproszczoną inwestycję obejmującą trzy zakresy:
Objętości po zagęszczeniu wynoszą odpowiednio 35 m³, 15 m³ oraz 3,75 m³. Po zastosowaniu przykładowych współczynników 1,18, 1,20 i 1,18 ilości luźne wynoszą 41,3 m³, 18 m³ oraz 4,43 m³.
Jeżeli wyłącznie na potrzeby przykładu przyjmiemy gęstość 1,65 t/m³ dla zasypki i chodników oraz 1,70 t/m³ dla podbudowy podjazdu, otrzymamy około:
Razem daje to około 106 t kruszywa. Nie jest to odpowiedź dla każdego domu, tylko ilustracja skali. W bilansie nie uwzględniono wymiany gruntu, drenażu, obsypek instalacji ani materiału ogrodowego. Z drugiej strony rzeczywista wysokość zasypki może być znacznie mniejsza. Ostateczny wynik może więc różnić się o dziesiątki ton.
Najciekawszy wniosek z tego przykładu dotyczy proporcji. Najwięcej materiału pochłonęła zasypka wewnątrz fundamentów, choć podjazd jest zwykle bardziej widoczną częścią zamówienia. Dlatego obliczenia warto rozpocząć od przekrojów budynku, a nie od zagospodarowania działki.
Objętości konstrukcji nie należy przeliczać na piasek i żwir według jednego internetowego przepisu. Skład betonu zależy między innymi od wymaganej klasy, konsystencji, cementu, wilgotności i uziarnienia kruszywa. Przy elementach konstrukcyjnych podstawą powinien być projekt oraz mieszanka o kontrolowanym składzie.
Zamówienie całej ilości na początku budowy nie zawsze jest rozsądne. Duże hałdy zajmują miejsce, utrudniają ruch i mogą zostać zanieczyszczone gruntem. Stykające się pryzmy różnych materiałów trudno później dokładnie rozdzielić.
Przed dostawą trzeba ustalić jednostkę rozliczenia, przyjętą gęstość, masę jednego transportu, możliwość wjazdu oraz miejsce wysypania. Podłoże pod pryzmę powinno być czyste i stabilne.
Warto zamawiać kolejne partie po wykonaniu pomiarów aktualnego etapu. Pozwala to skorygować bilans na podstawie tego, co rzeczywiście wydarzyło się na budowie.
Jak zamówić kruszywo w małych partiach? Innowacyjnym rozwiązaniem jest tu pierwsza w naszym kraju Samoobsługowa stacja kruszyw i betonu BET-POL w Jejkowicach koło Rybnika oferuje między innymi grys dolomitowy płukany 2/8, piaskowiec szary 0/31,5, żwir 8/16 i piasek płukany ostry 0/2. Materiał można odebrać własnym transportem, po sprawdzeniu jego ładowności, albo wcześniej uzgodnić formę dostawy. Przy zakupie warto podać zastosowanie, ponieważ sama liczba ton nie wystarcza do prawidłowego dobrania produktu.
Pierwszym błędem jest pomnożenie powierzchni przez grubość podaną w centymetrach bez przeliczenia jej na metry. Drugi to obliczenie wyłącznie objętości gotowej warstwy i nieuwzględnienie zmniejszenia objętości podczas zagęszczania.
Trzeci błąd polega na zastosowaniu jednej gęstości do wszystkich materiałów. Czwarty to dodanie jednakowego procentu zapasu do zasypki, żwiru drenażowego i podbudowy. Piąty to sumowanie różnych kruszyw w jedną liczbę, która nie daje się później przełożyć na realne zamówienie.
Poważnym problemem jest również zastępowanie materiału wskazanego w projekcie tym, który akurat jest tańszy lub dostępny. Zbliżona frakcja nie oznacza takich samych właściwości. Błędem wykonawczym będzie także rozłożenie zbyt grubej warstwy jednorazowo i ocenienie zagęszczenia wyłącznie na podstawie wyglądu powierzchni.
Najpierw trzeba obliczyć objętość każdej warstwy po zagęszczeniu. Następnie wynik przelicza się na ilość materiału luźnego za pomocą współczynnika dopasowanego do konkretnego kruszywa i technologii. Dopiero na końcu metry sześcienne zamienia się na tony z użyciem gęstości podanej przez dostawcę.
Taki sposób eliminuje pozorną precyzję przypadkowego kalkulatora i pokazuje, które elementy najbardziej wpływają na koszt. Często jest to zasypka fundamentów lub wymiana gruntu, a nie podjazd.
Ostateczna ilość powinna wynikać z projektu, rzeczywistych pomiarów i uzgodnienia z wykonawcą. Sam wzór jest prosty. Rzetelność wyniku zależy przede wszystkim od tego, czy policzono właściwe warstwy, uwzględniono ich zagęszczenie i nie potraktowano wszystkich kruszyw jak jednego produktu.
Niniejszy materiał ma charakter sponsorowany lub promocyjny i został opublikowany na podstawie współpracy komercyjnej z podmiotem trzecim. Portal www.e-budownictwo.tv nie ponosi odpowiedzialności za treść artykułu, w tym za zawarte w nim informacje, dane, opinie, oceny czy rekomendacje. Wszelkie stwierdzenia, dane i opinie przedstawione w publikacji stanowią wyłącznie stanowisko autora lub podmiotu zlecającego publikację, a nie redakcji portalu. Portal nie gwarantuje rzetelności, aktualności ani zgodności z rzeczywistością informacji zawartych w materiale i nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody powstałe w wyniku korzystania z tych treści lub działań podjętych na ich podstawie. Publikacja nie stanowi rekomendacji, oferty handlowej ani porady prawnej, finansowej czy specjalistycznej w rozumieniu obowiązujących przepisów prawa.